Αλεξόπουλος Στάθης

Eternal childhood

  • Επισκόπηση
  • Έργα
  • Δελτία τυπου

   

Eternal Childhood

Οι αγαπημένες μνήμες των παιδικών μας χρόνων, με γλυπτικές φόρμες που παραπέμπουν σε γνώριμα αντικείμενα – σημεία αναφοράς, είναι το θέμα που πραγματεύεται η νέα έκθεση του Στάθη Αλεξόπουλου στην γκαλερί Τεχνοχώρος στα Ιωάννινα που εγκαινιάζεται στις 13 Φεβρουαρίου του 2024. Με αφετηρία οικείες μορφές που προέρχονται από το παιδικό παιχνίδι αλλά και σχήματα/έννοιες όπως η καρδιά και το άπειρο, ο καλλιτέχνης δομεί ένα πολύχρωμο περιβάλλον μέσα στο οποίο ενεργοποιείται η φαντασία και καταργούνται τα όρια.

Η χαρακτηριστική γλυπτική του Αλεξόπουλου, στην οποία αναγνωρίσιμες φόρμες καλύπτονται με «λωρίδες» εν είδει επιδέσμου δημιουργώντας δεσίματα και στην συνέχεια χρωματίζονται με έντονους και καθαρούς τόνους του μπλε, του φούξια, του πράσινου κ.ο.κ. αποσκοπεί σε νέους τρόπους θέασης του οικείου. Στην νέα του έκθεση ο καλλιτέχνης προσκαλεί τον θεατή να έρθει σε επαφή με τον εσωτερικό του εαυτό και να ανακαλύψει το παιδί που έχει μέσα του. Σύμφωνα με το κείμενο της έκθεσης «Τοποθετώντας τα έργα στον εκθεσιακό χώρο, δημιουργείται ένα περιβάλλον που παραπέμπει όχι τόσο σε παιδικό δωμάτιο, αλλά σε έναν υπερβατικό χώρο που τα αντικείμενα του πόθου των νεανικών μας χρόνων, αποκτούν εμβληματικές διαστάσεις και ανακαλούν στην μνήμη μας πρωτόλεια συναισθήματα και αξίες. Στον ονειρικό αυτό χώρο μπορούμε να περιηγηθούμε και να περιεργαστούμε τις πρώτες μας επιθυμίες,  απαλλαγμένοι από τα ενοχικά συμπλέγματα που μας δημιουργεί ο χρόνος. Με τον τρόπο αυτό, η γκαλερί μετατρέπεται σε ένα δωμάτιο απόδρασης από την πραγματικότητα και αναζήτησης ενός άλλου εαυτού, πιο ευαίσθητου και αθώου όπου το παιχνίδι αποτελεί την μόνη και κύρια ανάγκη.»

Γκαλερί Τεχνοχώρος, Ζυγομάλλη 16 Ιωάννινα

Διάρκεια Έκθεσης: 13/2 – 29/2/2024

Ώρες Λειτουργίας:

 Δευτέρα – Τετάρτη – Σάββατο: 9.00 π.μ. - 2.30 μ.μ.

 Τρίτη - Πέμπτη - Παρασκευή: 9.00 π.μ. - 2.30 μ.μ. και 5.30 μ.μ. - 9.00 μ.μ.

Ανακαλύπτοντας ξανά την Παιδικότητα

Η έκθεση Eternal Childhood του Στάθη Αλεξόπουλου

 

 «Οι άνθρωποι δεν σταματούν να παίζουνε επειδή γερνάνε.

  Γερνάνε επειδή σταματούν να παίζουν»

  Oliver Wendell Holmes

 

Ίσως το δυσκολότερο εγχείρημα της ενήλικης ζωής μας είναι η διατήρηση του ενθουσιασμού και της φαντασίας των παιδικών μας χρόνων. Η επαφή με το παιχνίδι γίνεται με τα χρόνια ενοχική και καταλήγει να εξαφανίζεται από τη ζωή μας, στην οποία παρεμβάλλονται νέες προτεραιότητες και επίπλαστες ανάγκες. Μοναδική εξαίρεση σε αυτό, αποτελεί ο κόσμος της τέχνης, ο οποίος, μέσα από τις διάφορες μορφές έκφανσής του, διατηρεί ζωντανή την ανάγκη επαφής με τον εσώτερο εαυτό μας και, κατ’ επέκταση, με την παιδικότητά μας.

   Ο Στάθης Αλεξόπουλος, εδώ και χρόνια, δημιουργεί γλυπτικές φόρμες, εμπνευσμένες από τον κόσμο του παιχνιδιού. Ο ίδιος έχει αποκαλύψει πως αρχική πηγή έμπνευσης αυτών των έργων υπήρξε η επαφή με τα παιχνίδια των παιδιών του. Η δουλειά του έχει στοιχεία που εντάσσονται με σαφήνεια στα καλλιτεχνικά ρεύματα της Pop και της Neo –Pop Art, οι οποίες αντλούν τα θέματά τους από την σύγχρονη κουλτούρα και εποχή, επανεφευρίσκοντας νέους τρόπους επικοινωνίας του γνώριμου και του οικείου. Έχοντας ξεκινήσει ο ίδιος από την κλασική γλυπτική με σπουδές στο μάρμαρο, αρχικά στην Σχολή Μαρμαρογλυπτικής της Τήνου και στην συνέχεια στην Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, ο Αλεξόπουλος προχώρησε στην δημιουργία ενός ιδιαίτερου και καθαρά δικού του γλυπτικού τύπου, ο οποίος προέρχεται από τον συγκερασμό της γλυπτικής και του design.

Δομώντας το έργο από μέσα προς τα έξω, ο Στάθης Αλεξόπουλος ξεκινάει από την ρεαλιστική αναπαράσταση για να καταλήξει στην στρέβλωση της αρχικής μορφής του έργου, καλύπτοντάς το με «λωρίδες» – εν είδει επιδέσμων, που αποτελούν και την χαρακτηριστική σφραγίδα της δουλειάς του. Έτσι το φαινομενικά «ανάλαφρο» θέμα το οποίο πραγματεύεται ο καλλιτέχνης, νοηματοδοτείται εκ νέου, αφήνοντας το ελεύθερο στον θεατή να ορίσει αυτός τον τρόπο με τον οποίο θα «διαβάσει» το έργο. Οι ερμηνείες που μπορεί να πάρει η νέα μορφή που δημιουργείται είναι ανεξάντλητες· ο τρόπος με τον οποίο καλύπτεται η φόρμα, παραπέμπει στην αρχαία Αίγυπτο και στην διατήρηση της αιώνιας ζωής. Έτσι, το γλυπτικό αντικείμενο γίνεται πολύτιμο και εντείνεται η έννοια της προστασίας και της σημασίας αυτού. Ακόμα, το προσεχτικό δέσιμο της φόρμας παραπέμπει στον τρόπο που καλύπτεται ένα τραύμα μετά από ένα χτύπημα. Πάλι εδώ κυριαρχεί η ερμηνεία της προστασίας, αλλά και της επούλωσης. Ακόμα, το κάλυμμα της φόρμας μπορεί να λειτουργεί απλώς ως μια διακοσμητική χειρονομία, όπως στα εμβληματικά έργα του καλλιτεχνικού διδύμου Christo και Jeanne Claude, οι οποίοι, καλύπτοντας τόπους – σύμβολα, ήθελαν να δημιουργήσουν έναν νέο τρόπο θέασης, ο οποίος συχνά δεν αποσκοπούσε σε τίποτα περισσότερο από το αισθητικό αποτέλεσμα του ωραίου, πυροδοτούσε όμως πολλές ερμηνείες από την πλευρά των θεωρητικών και του κοινού.

Μεγάλο ρόλο στο έργο του Αλεξόπουλου παίζει το χρώμα. Χρησιμοποιώντας έντονους τόνους, ο καλλιτέχνης μεγεθύνει την ελκυστικότητα της φόρμας. Εδώ, με αναφορές στον Jeff Koons και τον τρόπο που χρωματίζει τα ατσάλινα μπαλόνια σκύλους του, ο γλύπτης ολοκληρώνει το έργο του μέσα από μια διαδικασία που οπτικά προσδίδει την μεγαλύτερη απόλαυση στον θεατή.  Σε αυτήν την φάση ο καλλιτέχνης καλύπτει είτε με γυαλιστερές είτε με ματ είτε με φωσφορίζουσες αποχρώσεις τα γλυπτικά του έργα. Με τον τρόπο αυτό, δημιουργείται ένα δεύτερο περιτύλιγμα του έργου, πάνω από τους γλυπτικούς επιδέσμους. Ταυτόχρονα,  καλλιεργείται στον θεατή η συλλεκτική επιθυμία, άλλο ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα που ανάγεται στην παιδικότητα.

Τοποθετώντας τα έργα στον εκθεσιακό χώρο, δημιουργείται ένα περιβάλλον που παραπέμπει όχι τόσο σε παιδικό δωμάτιο, αλλά σε έναν υπερβατικό χώρο που τα αντικείμενα του πόθου των νεανικών μας χρόνων αποκτούν εμβληματικές διαστάσεις και ανακαλούν στην μνήμη μας πρωτόλεια συναισθήματα και αξίες. Στον ονειρικό αυτό χώρο μπορούμε να περιηγηθούμε και να περιεργαστούμε τις πρώτες μας επιθυμίες,  απαλλαγμένοι από τα ενοχικά συμπλέγματα που μας δημιουργεί ο χρόνος. Με τον τρόπο αυτό, η γκαλερί μετατρέπεται σε ένα δωμάτιο απόδρασης από την πραγματικότητα και αναζήτησης ενός άλλου εαυτού, πιο ευαίσθητου και αθώου όπου το παιχνίδι αποτελεί την μόνη και κύρια ανάγκη.

Βένια Παστάκα

Ιστορικός Τέχνης

Σχετικοί καλλιτέχνες